Selecteer een pagina

Wat zijn ze mooi, die autistische mensen! Wat kan hun transformatie snel gaan zodra ze begrijpen in welke situatie ze verstrikt zitten! En wat een verrassing brengen hun ontwakende Goddelijke vermogens en unieke talenten! Volgend op een eerdere casusbespreking (klik hier) en een stappenplan (klik hier) in Nieuwetijdskind magazine, bespreek ik opnieuw een casus van een man met een diagnose uit het autisme spectrum, ook wel Asperger syndroom genoemd.


Aanmelding

Peter belde me zelf op: “ik heb je artikel gelezen op Nieuwetijdskind.com en ik herken alles wat je vertelt. Ik ben gediagnostiseerd met Autisme en PTSS en ADHD. Laatst ook nog met Asperger, maar dat geloof ik niet hoor”. Hij zat sinds een aantal maanden thuis van zijn werk en voelde zich geestelijk “kapot”. Hij kon wel wat hulp gebruiken. Een vliegende start: we maakten een afspraak.


De eerste sessie

Peter komt van ver naar mijn praktijk toe gereden. Hij is bang in de auto, dus hij is nogal een uitdaging aangegaan. Voor mij zit een jong ogende vijftiger, met een volledig uitdrukkingsloos gezicht en aan mijn genade overgeleverd, zo lijkt wel. Hij ademt nauwelijks. Ik zeg: “zoals jij voor mij zit zou ik bijna de neiging krijgen je in elkaar te slaan.” Waarop Peter zegt: “precies; dat is precìes wat ik mijn hele leven al meemaak.” En hij vertelt van een mes wat op straat pardoes in zijn arm gestoken werd, zonder reden. Peter was van jongs af aan anders (autistisch) en voelde zich daarvoor gestraft en begreep dat niet. Hij werd mishandeld en gepest door zijn ouders, op scholen en bij werkgevers. Peter zit van zijn werk thuis met een burn-out. Zijn vrouw laat zich steeds meer in de rol van strenge moeder duwen. Hij reageert daarop met opperste hulpeloosheid en komt zelf tot niets meer.


Van slachtofferschap naar eigen verantwoordelijkheid

Een scala aan psychische klachten en fysieke problemen, jarenlang bestaand, “je kunt beter vragen, wat heb ik niet”, maken het slachtofferschap van Peter compleet. Alles in zijn lichaam is verkrampt en doet pijn. Het blijkt moeilijk om energetisch een ingang te vinden. Zijn derde oog lijkt op hol geslagen en de energie loopt in zijn hoofd tegen een plafond aan (eerder is hierover door reguliere therapeuten gezegd dat zijn werkgeheugen “kapot” is en Peter heeft dat voor waar aangenomen). Een neergaande energiestroom is er nauwelijks en dat maakt duidelijk: deze man komt niet meer tot manifesteren.

Je zou kunnen zeggen dat de problematiek van Peter ernstig en complex is, daar heb je jaren van behandeling voor nodig, ook bij mij. Wat dat tegenspreekt is dat Peter niet zwaar voelt en ook helemaal niet blijkt te zijn. Ondanks de passieve uitstraling en de fikse knopen in zijn dagelijks bestaan, kan Peter steeds met gemak met mij vanaf de drama’s terug naar de helikopterview over zijn verhaal. Vanuit dit gezichtspunt wordt de betekenis snel duidelijk. Een blokkade op de zonnevlecht blijkt veroorzaakt door de voor hem kwellende aanpassing in zijn jeugd. Als ik vervolgens zeg: “ik laat me net zolang in elkaar slaan tot ik mijn ware kracht ga ontdekken en opsta” is Peter het onmiddellijk met me eens. Hij uit de intentie om voluit te gaan leven.


Creatiekracht van een mens met Asperger

Peter blijkt een man van kloeke besluiten en kordaat gedrag. Hij gaat na de eerste sessie onnavolgbaar voortvarend aan de slag. Hij gooit meteen al zijn pillen weg en mag zijn angsten, pijnen, hoge bloeddruk, somberheid, spanning en slapeloosheid ten volle ervaren. Zijn ongeloof in reïncarnatie en de onverenigbaarheid van kerk en nieuwetijds spiritualiteit zijn voorgoed opgelost. Hij begint een buitensport en de tv staat meestal uit. Hij neemt zijn vrouw mee naar de sessie om voor samen een duidelijk spoor uit te zetten. De tweede sessie meldt Peter dat hij zich sterk voelt, de derde komt hij al met een lach binnen en de vijfde rapporteert hij terugkerende levenslust en plezier en hij is weer aan het werk! De zevende, onlangs, beëindigt hij zelf met te zeggen: ”we kunnen er nu wel een maand of zo tussen doen, anders wordt het zo’n gebabbel, vind je niet?”


Het flitsende verstand van een Asperger mens

Wat hebben we gedaan in die sessies? Veel en het kost allemaal weinig moeite omdat we niet blijven hangen in drama. Peter ervaart onmiddellijk wat waarheid is en karma speelt geen rol meer bij hem in dit leven. Hij heeft een flitsend verstand, waarmee hij grote betekenisvelden met elkaar kan verbinden, waarna hij er een nieuwe essentie uithaalt. Hij kan daardoor de betekenis van het aangebodene bij mij razendsnel oppakken en integreren met zijn eigen kennis en situatie. Het zijn diezelfde eigenschappen die ik ook in de samenwerking met Jorrit (van mijn vorige casusbespreking over het syndroom van Asperger in dit magazine) kon constateren. In één sessie gaat Peter door zijn angst voor de leegte heen door zijn afhankelijke (lees: slachtoffer-) rol los te laten, waarna hij zijn levenskracht voelt terugkeren. In een andere sessie bedankt hij alle daders in zijn leven (een groep van zo’n 100 mensen!), dat ze hem erop gewezen hebben dat hij moet opstaan in zijn kracht. Hij knipt de energiekoorden met hen door en zegt dat hij het nu zelf kan. En een keer komen enkele trauma’s van dit leven langs waarna Peter meldt dat alle fysieke pijn is afgenomen.


Nieuwetijds helende vermogens

In de 7e sessie blijkt dat Peter een complete transformatie heeft ondergaan. Ik voel een krachtig energieveld dat de hele ruimte vult en voor mij zie ik een groot man, die diepe indruk op mij maakt met zijn wilskracht, snelle besluiten en diepe liefde voor het leven. Hij beweegt zich soepel en ontspannen ten teken dat de fysieke problemen voorgoed op retour zijn. Eerder liet Peter me het voor artsen wonderbaarlijke herstel van ernstige brandwonden in een groot deel zijn gezicht en hals zien. Na een transplantatie van eigen huidweefsel is daar niets meer van te zien. Niets. Ik herken deze geneeskracht van Jorrit van mijn vorige casus. Het heeft te maken met hun afstemming op een hogere trilling dan de meeste mensen en veranderingen in het DNA, al vanaf hun incarnatie in dit lichaam.


De onvoorwaardelijke liefde van mensen met een diagnose uit het ASS spectrum

De liefde van Peter is onvoorwaardelijk. Autistische mensen zijn vanuit hun ware natuur oordeelloos. De vrouwelijke en mannelijke kant van Peter beginnen in evenwicht te komen en gaan onmiddellijk samenwerken. De liefde voor zijn gezin is teruggekeerd en de problemen met zijn jongste zoon, een nieuwetijdskind, zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Peter laat hem nu het voortouw nemen in zijn eigen ontwikkeling en volgt samen met zijn vrouw de richting die hij voor zichzelf kiest. Ze vangen hem alleen op wanneer hij terugkomt van zijn aardse valpartijen. Met tederheid en diep respect draagt hij de twee kristallen op zijn lichaam, die zijn zoon uit zijn eigen verzameling voor hem heeft uitgezocht.

In de 7e sessie is Peter op een punt van herstel en ontwaken aangekomen waarbij hij blijk geeft van zijn liefde voor de mens en de contouren van zijn missie op aarde beginnen zich bij hem aan te dienen. Hij wil graag in een groep zijn vermogens en talenten verder gaan ontwikkelen en ik voel in dat hij als deelnemer mijn opleidingsgroep met zijn vaderliefde gaat omhullen. Hij voelt dat zelf ook zo.


Sociale interactie van een man die dat volgens de boekjes niet kan

Is er weinig sociale interactie mogelijk met een autistische man? Ik ben de term sociaal maar eens ouderwets gaan opduikelen in de Dikke van Dale. Centraal in de betekenis staat: de neiging tot aaneensluiting. Heeft de autistische mens die neiging niet? Of wil hij wel, maar niet op ónze manier?

Aanvankelijk is Peter in de sessies bij mij helemaal op zichzelf gericht. We zitten daar bij elkaar voor zijn vraagstuk, dus dat is niet raar. Bovendien zat hij vast in zijn energie en kon hij niet uitreiken, ook al had hij dat gewild. Dat lijkt dus niet sociaal. Maar ondanks dat verliep de interactie met Peter uiterst constructief. Hoe komt dat? Andere cliënten, die zich socialer opstellen, gedragen zich vriendelijker rond mijn vraagstelling: ze luisteren beleefder, zeggen vaker ja, pakken hun verhaal in een begrijpelijke of boeiende babbel in en wachten daarmee beleefd af tot ik ze nou eindelijk eens écht ga begrijpen. En als ik aan dit spel ook mee ga doen door af te tasten wat ik wel en niet kan zeggen , dan duurt het nog langer eer ik hen begrijp. En dit duurt dan zo lang omdat we met al die sociale aangepastheid een rookgordijn leggen rondom wat er werkelijk binnen in ons en tussen ons leeft.

Heeft Peter geen behoefte aan aansluiting ergens bij? Jawel dus. Nu hij zich (weer) kan richten op anderen zegt hij bijna niet te kunnen wachten om zijn inzichten en gaven te gaan delen in een groep die bij zijn eigen hoge niveau van functioneren past. Hij wil zelfs aan de komende opleidingsgroep bij mij deel nemen, ook al is dat nog niet de Aspergergroep die ik wil gaan starten.

De Diamanten Waarheid van de autistische mens

Mensen als Peter geven met hun niet-sociale gedrag een perfecte spiegel van wat er gebeurt in het contact. Zodra Peter een vraag van mij negeert, weet ik dat ik niet goed op zit te letten en mij beter moet afstemmen op zijn energie: de energie van zijn vraagstuk, in het moment. Zodra ik mij beter focus loopt de energie-uitwisseling en daarmee het verbale contact tussen ons perfect en volgt transformatie onmiddellijk en van-Zelf-sprekend.

Autistische mensen letten heel precies op woordgebruik, omdat ze van ieder woord de betekenis tot op de kern doorgronden. Uitdrukkingen en beeldende taal zijn afkomstig van onze sociale gezelligheid en kunnen afleiden van de waarheid van wat er in ons omgaat. Ieder woord en iedere klank geven een specifieke trilling en transformeren daarmee energie. Het is voor de autistische mens niet zo makkelijk te begrijpen waarom we het één zeggen en het ander bedoelen. Zij zijn geheel zichzelf, transparant en weerkaatsend als diamant. Bij Peter begint het soort werk wat hij doet te knellen: hij kan zijn waarheid niet spreken in interactie met zijn klanten en hij zal iets moeten gaan creëren wat beter past bij zijn levensbestemming.

Een unieke vorm van Heldervoelendheid

Als ik mensen een kristal in hun handen geef en hun vraag wat ze daarbij voelen, dan zeggen ze doorgaans wat er in hun lichaam gebeurt of welke intuïtieve betekenis het kristal voor hen heeft. Jorrit, de Asperger man van mijn vorige casus zei iets heel anders: “er zit een gat in die steen”. Hij kon dat helaas niet uitleggen aan mij. Ik was nog steeds nieuwsgierig naar hoe dat zat en vroeg in een opwelling aan Peter, wat bedoelde Jorrit? “Oh”, zegt Peter, “hij bedoelt dat het kristal geen verbinding meer heeft met de aarde.” Wauw. Het lijkt wel of zij energie kunnen ervaren als ruimte vullend. Nog een voorbeeld. Ik vraag aan Peter wat hij voelt in mijn praktijkruimte: “gelukkig is hier niets”. Andere mensen zeggen dat het “stil” is in mijn kamer of dat de energie “goed” voelt. Ook Jorrit vertelde dat er “niets” is en legde op mijn verzoek uit dat er in de rest van het gezondheidscentrum in alle kamers een soort “teerlaag” ligt van de zware energieën die over zijn gebleven van de behandelingen van de gezondheidswerkers. En dat dat jammer is, het zou eigenlijk allemaal getransformeerd moeten zijn.

oude patronen


De unieke kans om van een autistische mens te kunnen leren

Wat ben ik dankbaar dat ik deze prachtige mensen mag begeleiden bij het ontwarren van hun levensknopen! Wat een liefde, wat een eigenzinnigheid, wat een levenskracht! Autistische mensen gaan ons voor in een leven in waarheid en onvoorwaardelijke liefde. Zij laten ons zien dat ‘anders’ zijn een godsgeschenk is. We vormen allemaal een uniek puzzelstukje in het grote geheel , met ieder onze eigen specifieke bijdrage aan die allesomvattende werkelijkheid. Het vergt nog moed om dit helemaal te gaan ervaren en te leven. De autistische mens gaat ons hierin voor en wacht op onze herkenning van hun ware essentie, zodat zij niet meer in ervaren afgescheidenheid hoeven te leven.

Note: Dit is een íets andere versie dan de versie die gepubliceerd is op Nieuwetijdskind.com.